Mijn duive

Mijne duive, zijnde in de klove der steenrotsen, in het verborgene ener steile plaats, toon Mij uw gedaante, doe Mij uw stem horen, want uw stem is zoet en uw gedaante is liefelijk.
Hooglied 2:14

De duif miste haar Heere. Zal Hij nog naar haar omzien? Doet Hij het, dan zal het een genadewonder zijn. En inderdaad, het geschiedt, we zien de Bruidegom heengaan naar de steenrots, in wiens klove Zijn duif zich bevindt. Hij zocht haar weer op. Dit zoeken des Heeren was voor de duif geen onbekende zaak. Eenmaal heeft Hij haar voor het eerst gezocht. Zij woonde in een land der woestijn, in een huilende wildernis. Zij vroeg niet naar Hem. Zij zocht Hem niet. Kende ook geen begeerte naar Hem. Hij tot haar wel, en daarom zocht Hij haar op en trok haar met koorden van eeuwige liefde. Dit was een groot wonder. Dit zoeken vernederde haar. Maar nu vindt er nog een groter wonder plaats.
De duif was immers met genade van Hem afgegaan. Na genoten liefde ontrouw geworden. Ondanks haar openbaring komt Hij toch weer tot haar. Hij mint haar met een eeuwige liefde, d.w.z. Zijn liefde tot haar blijft bestendig, ja de liefdesverhouding Zijnerzijds wordt niet veranderd. En daar dit nu zo is, gaat Hij haar weer zoeken. Ja, komt Hij in liefde, niet vertoornd, niet verwijtend tot haar. Dit is niet te vatten, alleen maar zalig te doorleven. Heel zijn minnend hart komt uit in elk woord dat Hij spreekt.
Hoor maar, Mijne duive. Welk een woord in haar wangestalte, in haar trouweloze verlating van Hem. Mijne duive, al hebt u Mij verlaten, u blijft toch Mijn eigendom. Mijn geliefde. Toon Mij uw gedaante, doe Mij uw stem horen.
Toon Mij uw gedaante. En hoe is haar gedaante? Ze zegt het zelf: zwart. Zwart door de genade, door dienstbaarheid. Haar gedaante kan Hem niet behagen. Nu zegt Hij: Toon Mij uw gedaante. Kom tevoorschijn. Ik wil u zien. Maar ik ben zo zondig. Ik heb Uw goed doorgebracht. Ik ben van U afgezworven. Ik ben ontrouw geworden. Toon Mij uw gedaante. Kom zoals u zijt in uw zwartheid, in uw ellende, in uw ontrouw, in uw vervallen toestand. Ik wil u ontmoeten.
Doe Mij uw stem horen. Haar stem durfde ze niet te verheffen. Onrein was haar hart en daarom ook onrein haar lippen. En nu, doe Mij uw stem horen. Dit is, spreek maar. Leg uw hart maar bloot. Stort voor Mij uit uw ganse hart. Zeg Mij maar wat er in u leeft, verberg voor Mij niets. U moogt Mij alles zeggen. Ik zal naar u luisteren. Mijn oor is opmerkend naar uw geroep.
Want uw stem is zoet en uw gedaante liefelijk. Zie hier de drangreden, waarmede de Bruidegom aanklemt, dat zij haar gedaante toont en haar stem doet horen.
Uw stem is zoet. Uw biddende stem, ofschoon u slechts kunt piepen als kraai of zwaluw, kunt kirren als een duif. Zij is muziek in Mijn oren. Dit is wonderlijk, onbegrijpelijk. Toch is dit zo. Niets is de Heere aangenamer, zoeter dan de stem, de verborgen zuchtingen des harten, waardoor Hem de zonden, de ellende geklaagd wordt. Het duivengekir van een verslagen geest is Hem zoet. Hij luistert ernaar en wanneer het praktijk is, dan wordt rijk ervaren: Hij is nabij de ziel die tot Hem zucht en troost het hart dat schreiend tot Hem vlucht.
Uw gedaante is liefelijk. Dit wekt ook verwondering. Hoe is haar gedaante? Zwart als tenten van Kedar, als gordijnen van Salomo. Geheel zwart, onrein, afzichtelijk. Maar nu liefelijk bevallig in Zijne ogen. Zij valt Hem niet tegen. Hij heeft haar lief zoals zij is. Hij weet wie ze is. Zij is zwak van moed en klein van krachten en stof van jongs geweest. Hij heeft haar eenmaal genomen zoals zij was en daarom bemint Hij haar nog zoals ze is en blijft haar minnen. Hierin ligt de zaligheid, het heil van de duive eeuwig vast. Zijn onbezweken trouw zal nooit hun val gedogen, maar Zijn gerechtigheid zal hun naar Zijn woord verhogen.
Toon Mij uw gedaante, doe Mij uw stem horen. Als dit plaatsvindt, wat zal Hij dan doen? Hij zal dan Zijn gedaante tonen. Laten zien wie Hij is. Hij zal betonen dat Hij genadig, barmhartig, lankmoedig en groot van goedertierenheid is. Dan zal Hij spreken van troost en vrede, dan zal Hij het weer vlak maken. De kus der verzoening, der herstelling, der gemeenschap op haar gelaat drukken. Dan zal Hij betuigen: Ik, Ik ben het Die uw overtredingen uitdelg en uw zonde niet meer gedenk.
Zalige ure. Dat uur doet uiten:  Geloofd zij God, die Zijn genade Aan mij heeft groot gemaakt; Die voor mijn welstand waakt: Zijn oog slaat mij in liefde gade. Hij wil mij heil bereiden; Mij in een vesting leiden.
Lezer, lezeres, kent u zulke uren in uw leven? Dat u ‘s Heeren soevereine liefde mocht ervaren? Nee? Dan behoort u niet tot ‘s Heeren duiven. Dan is uw plaats onder het adderengebroedsel. Dan geen innerlijke last van de havik. Hij is dan nog onze vriend. Onze vader. Jezus zegt het zelf: Gij zijt uit de vader der leugenen en doet zijn wil.
De zonde woelt en werkt nog in u, en u hebt daar geen last van. U zijt nog voor God een onoprechte. Nu kan de Heere u echter nog maken wat u niet zijt. Welk een wonder is dit. Voor de slang in het paradijs, voor de duivel en zijn trawanten, is er geen heil, doch tot het adderengebroedsel komt de Heere nog en zulken wil Hij door Woord en Geest nog van een adder maken tot een duif.
Mocht u dit gewagen? Dit zal al meer verwondering bij u verwekken. U openbaart u menigmaal als een botte duif. Is dit heden zo? Hoor Zijn stem: Doe Mij uw stem horen, toon Mij uw gedaante. Komt dan tot Hem zoals u zijt. U mocht zo komen en u zult ervaren, Zijn rijke soevereine liefde.
Hij zegt immers: Keert weder, gij afkerige kinderen, en Ik zal u van uw afkeringen genezen. Geschiedt dit, ja telkens weer, want ik blijf een botte duif, dan zal het wonder steeds groter worden dat Hij de getrouwe blijft. En weet u wat het grootste wonder zal zijn? Dat ik straks onafscheidelijk bij de Heere zal mogen zijn. Dan zal ik nooit meer weg willen en ook niet meer kunnen.
Dan wordt volmaakt waar:
Gelijk een duif, door ‘t zilverwit,
En ‘t goud, dat op haar veed’ren zit,
Bij ‘t licht der zonnestralen
Ver boven and’re voog’len pronkt,
Zult gij, door ‘t goddelijk oog belonkt,
Weer met uw schoonheid pralen.
Wijlen ds. M. C. Tanis

Geplaatst in Meditaties.